Cyswllt Caerdydd, Examined Life

Examined Life – Shrouk El-Attar (MEng 2018)

Examined Life

Mae Shrouk El-Attar, ymgyrchydd blaenllaw LGBT+ wedi cael ei henwi yn ‘Fenyw Ifanc y Flwyddyn’ 2018 gan Uwch-gomisiynydd y Cenhedloedd Unedig dros Ffoaduriaid.

Dwi wedi derbyn rhagfarn gymdeithasegol ers pan oeddwn yn ifanc iawn. Ces i fy magu yn yr Aifft, ac am amser hir, roeddwn yn gwrthod cydnabod fy hunaniaeth rywiol ac yn credu y dylai pobl LGBT+ gael eu cosbi. Pam? Roedden ni’n cael ein dysgu i gasáu ein hunain.

Dechreuais ysgrifennu yn Arabeg er mwyn cydnabod ein bodolaeth a bod hynny yn iawn , ond roedd yr eirfa oedd ar gael yn fy nghyfyngu. Mae iaith mor bwerus. Tan yn ddiweddar iawn, doedd dim geiriau positif am bobl LGBT+ ar gael yn Arabeg. Dychmygwch geisio dweud wrth rywun y dylent dderbyn eu hunain, ond yn defnyddio geiriau a oedd yn eu sarhau? Dyna pam bod dyfodiad y gair Methly (‘fel fi’) mor bwysig – oherwydd mae’n dweud bod pobl LGBT+ yn bobl fel pawb arall. Pan ddarllenais y gair am y tro cyntaf, roedd dagrau o lawenydd yn llifo i lawr fy ngrudd wrth i fi syllu ar y sgrin. Roedd fy iaith yn newid: roedd yn fwy caredig wrtha i.

Cafodd fy mam, fy mrawd a fy chwaer eu halltudio mewn cyrch mewnfudwyr ar doriad gwawr. Roedd fy mam wedi ceisio am loches yn y DU, ac am gyfnod roeddem ni i gyd yn byw mewn un ystafell mewn lloches ar Heol Casnewydd. Roeddwn wedi cael fy ngadael ar fy mhen fy hun yn y DU. Roedd yn dorcalonnus. Yn y pen draw, cefais statws ffoadur, ac er nad oeddwn mewn cyflwr da iawn, y peth cyntaf gwnes i oedd gwneud cais ar gyfer astudio Peirianneg ym Mhrifysgol Caerdydd. Roeddwn mor lwcus o fy nhiwtor arbennig ac o’r cymorth gwych a dderbyniais drwy Wasanaethau Cefnogi’r Brifysgol i fy annog drwy amseroedd caled.

Yn ystod fy nghyfnod ym Mhrifysgol Caerdydd, fe ymunais â’r Gymdeithas Gweithredu dros Ffoaduriaid (STAR). Fy mhrif ffocws gyda STAR yw’r ymgyrch Mynediad Cyfartal. Mae menywod sy’n ffoaduriaid yn llwyr ymwybodol bod addysg yn gallu newid bywydau, ond nid yw rhai o bobl fwyaf bregus y byd yn cael mynediad at addysg. Pan ddechreuais ar yr ymgyrch, ychydig iawn o brifysgolion oedd yn derbyn ceiswyr lloches fel myfyrwyr cartref; erbyn hyn, mae tua 60 yn gwneud a dwi’n falch o allu dweud mai Caerdydd yw’r Brifysgol Mynediad Cyfartal gyntaf yng Nghymru.

O ganlyniad i fy ngradd Feistr, dwi’n credu fy mod newydd newid y byd! Mae electroneg wedi fy nghyfareddu erioed, ac fe ges i’r cyfle i ddatblygu rhywbeth gwirioneddol wych.  Gweithiais gyda grŵp ymchwil gwych ac elwa o’r cyfoeth o wybodaeth sydd gan Brifysgol Caerdydd ym maes Cyseiniant Parafagnetig Electron (EPR). Mae’n dechnoleg sy’n cymharu â sganio MRI. Mae cyfarpar Technolegau EPR yn llenwi ystafelloedd cyfan ac yn costio miliynau o bunnoedd ar hyn o bryd. Datblygais dechnoleg sydd tua’r un maint a hambwrdd ac sydd ond yn costio ychydig o gannoedd o bunnoedd yn rhan o fy ngradd Feistr! Dychmygwch ryw ddydd y bydd hi’n bosib canfod canser gyda theclyn sydd yr un maint â ffôn symudol.

Mae menywod mewn Gwyddoniaeth, Technoleg, Peirianneg, a Mathemateg (STEM) wedi llwyddo yn barod drwy gyrraedd yno. Pan ddechreuais fy ngradd, dim ond 8% o beirianwyr y DU oedd yn fenywod: y raddfa leiaf yn Ewrop. Mae angen modelau rôl yn y meysydd yma i ddangos bod STEM yn opsiwn ar gyfer merched. Pwy a ŵyr pa fath o bethau anhygoel y gallan nhw eu datblygu? Dwi’n hapus bod Prifysgol Caerdydd yn chwarae ei rhan, a dwi wedi bod yn rhan o raglenni ail-gymorth di-ri gyda STEM.

Mae fy ngradd yn waith caled, felly’r haf yw’r cyfle i fi ganolbwyntio ar y dawnsio a’r gwaith ymgyrchu. Dwi wedi perfformio ledled y byd, yn Ewrop, UDA a Japan. Dwi’n perfformio dawnsio bola traddodiadol mewn drag gyda barf er mwyn protestio yn erbyn y ffordd mae pobl LGBT+ yn cael eu trin yn fy ngwlad. Cafodd un o fy ffrindiau ei garcharu am chwifio baner Enfys mewn cyngerdd. Dwi’n ymdrechu i berfformio mewn Saesneg ac Arabeg, oherwydd, er bod termau newydd fel Methly yn bodoli, mae siarad yn gadarnhaol am brofiadau LGBT+ mewn Arabeg yn chwyldroadol o hyd.

Roedd yn anhygoel cael fy enwi yn ‘Fenyw Ifanc y Flwyddyn’ gan Uchel Gomisiwn y Cenhedloedd Unedig dros Ffoaduriaid. Roedd yn brofiad mor anhygoel cael fy nghydnabod gan un o’r cyrff mwyaf dylanwadol yn y byd, ac i fod yng nghanol menywod pwerus sy’n gweithio mor galed i newid bywydau.

Fy amser ym Mhrifysgol Caerdydd oedd y sylfaen i’r unigolyn yr wyf i heddiw a byddwn yn berson gwahanol pe bawn wedi astudio unrhyw le arall. Dwi’n caru Cymru, ac rwy’n ystyried fy hun yn rhannol Gymreig! Caerdydd yw fy ninas i, Caerdydd yw fy nghartref.

Darllen fwy am Cardiff Connect

A wnaethoch chi fwynhau’r erthygl? Beth yw eich barn?

Cardiff Connect, Examined Life

Examined Life – Shrouk El-Attar (MEng 2018)

Examined Life

Shrouk El-Attar is a prominent LGBT+ activist named ‘Young Woman of the Year’ 2018 by the United Nations High Commissioner for Refugees.

From a young age I was part of societal prejudice. I grew up in Egypt, and for a long time I refused to acknowledge my own sexual identity and maintained the belief that LGBT+ people should be punished. Why? Because we are taught to hate ourselves.

I started writing in Arabic to say that we exist and that it’s OK to be us, but I was limited by the choice of words that existed. Language is so powerful. Until very recently, modern Arabic didn’t have any positive vocabulary towards LGBT+ people. Imagine trying to tell someone they should accept themselves, while having to use words that insult them? That’s why the birth of the word Methly (‘like me’) is so important – because it says that LGBT+ people are human too. When I first read it, I remember staring at the computer screen with tears of joy running down my face. My language was changing: it was becoming kind to me.

My mother, brother and sister were deported in an Immigration Dawn Raid. My mother had claimed asylum in the UK, and for a while we were all living in a one bedroom in a shelter on the Newport Road. I was left alone in the UK. It was devastating. Eventually I was granted refugee status and, even though I wasn’t in the best state, the first thing I did was apply to Cardiff University’s Engineering programme. I was so lucky to have a wonderful tutor and fantastic help from the University Support Services to encourage me when things were hard.

During my time at Cardiff, I joined the Student Action for Refugees Society (STAR). My main focus at STAR is the Equal Access campaign. Refugee women know that education can change lives, yet it is being denied to some of the world’s most vulnerable people. When I started the campaign, very few universities accepted Asylum Seekers as home students; now, around 60 do and I’m proud to say that Cardiff is the first Equal Access University in Wales.

Thanks to my Masters degree, I believe I’ve just changed the world! I’ve always been fascinated by the magic of electronics, and I got the opportunity to develop something truly amazing. I worked in a great research group and benefited from the wealth of knowledge Cardiff University has in the field of Electron Paramagnetic Resonance (EPR). It’s a technology comparable to MRI scanning. Current EPR technologies fill up entire rooms and cost millions of pounds. What I developed during my Masters is no bigger than a food tray and only costs a few hundred pounds! Just imagine one day being able to detect cancers with a device no bigger than a mobile phone.

Women in Science, Technology, Engineering, and Maths (STEM) have conquered so much just to get there. When I started my degree, only 8% of UK engineers were women: the lowest ratio in Europe. We need role models in these fields to demonstrate that STEM is an option all girls and women can pursue. And who knows what amazing things they could develop? I’m happy to say that Cardiff does its bit, and I have participated in countless STEM outreach programmes through the University.

My degree takes a lot of work, so I use the summer to focus on my dancing and campaign work. I’ve performed around the world, in Europe, the USA and Japan. I do traditional Belly Dance in drag and with a beard to protest the treatment of LGBT+ people in my country. One of my friends was once imprisoned for waving a Rainbow flag at a concert. I always try to do parts of my shows in both English and Arabic because, even with new terms like Methly, it’s still revolutionary to be able to talk positively about LGBT+ experiences in Arabic.

It was incredible to be named ‘Young Woman of the Year’ by the UN High Commission for Refugees. I felt overwhelmed to be recognised by one of the most influential bodies in the world, and to be surrounded by powerful women who are working hard to change lives.

My time in Cardiff has definitely sculpted the person I am today and I wouldn’t be the same had I studied anywhere else. I love Wales and I even consider myself partly Welsh! Cardiff is my city; Cardiff is my home.

Read more from Cardiff Connect

Did you enjoy this article? Tell us what you think