“Yr un gair y byddwn i’n ei ddefnyddio i ddisgrifio fy hun yw dewr.”<\/em><\/p><\/blockquote>\n Dechreuodd fy nhrafferthion iechyd meddwl pan ro\u2019n i\u2019n ifanc, pan gefais fy nghofleidio gan freichiau afiechydon parlysol, yr oeddwn i wir yn meddwl eu bod ar fy ochr i\u2014fy “ffrindiau,” fel yr oeddwn i’n arfer eu hystyried. Dim ond yn ddiweddarach y sylweddolais nad oedd fy anhwylder bwyta, fy iselder, a\u2019m gorbryder yn ddim mwy nag angenfilod difrodus a oedd yn benderfynol o rwygo\u2019m bywyd a’m perthnasoedd oddi arnaf.<\/p>\n Wrth i mi suddo ymhellach i’m trafferthion, dwi\u2019n cofio sut roedd amser yn llusgo, a phopeth yn teimlo’n araf. Roedd pob symudiad; pob gair; pob ystum ro\u2019n i\u2019n ei wneud; yn cael ei guddio gan glogyn o dwyll \u2018mod i’n “iawn, wir,” a “does dim angen help arna i.” Ro\u2019n i’n credu, mor gadarn, gyda’r clogyn \u2018ma yn hongian o’m cwmpas, fy mod i’n bod yn “ddewr”. Ond mewn gwirionedd, ro\u2019n i’n blentyn dryslyd ag angenfilod yn ei phen yn cau eu crafangau amdani. A dywedais wrth neb, oherwydd ro\u2019n i eisiau bod yn “ddewr.”<\/p>\n Ac ro\u2019n i yn <\/em>bod yn ddewr, a dweud y gwir. Ro\u2019n i\u2019n ddewr bob eiliad ro\u2019n i\u2019n aros ar y Ddaear. Yr holl droeon y deffroais i yn y bore, cael cawod, bwyta\u2014dyna fi yn bod yn anhygoel o ddewr, er nad o\u2019n i’n sylwi hynny ar y pryd. Ro\u2019n i\u2019n meddwl \u2018mod i\u2019n bathetig. Pa fath o berson sydd ddim hyd yn oed yn gallu codi o’r gwely? Pa fath o lanast o berson sydd eisiau brifo ei hun?<\/em> Nawr, dwi’n edrych yn \u00f4l ar y ferch ifanc \u2018na gyda mwy o dosturi, gan wybod bod ei hymddygiad yn sgil rhywbeth a oedd allan o’i rheolaeth yn llwyr. Nid ein bai ni yw salwch meddwl, a hoffwn i fod wedi sylweddoli hynny’n gynt. Byddai wedi arbed nosweithiau di-gwsg di-rif i mi pan fyddwn i\u2019n beio fy hun am y ffordd yr oedd fy ymennydd yn sgrechian arna i bob tro ro\u2019n i eisiau gwneud pethau “normal.” Yn rhoi llond pen i mi bob tro ro\u2019n i\u2019n ystyried fy nyfodol. Ac yn rhegi ata i pan ro\u2019n i\u2019n meddwl am aros yn fyw.<\/p>\n Dwi’n edrych yn \u00f4l ar yr adegau hynny heddiw ac yn profi ystod o emosiynau na allaf egluro eu pwrpas yn llwyr. Mae \u2018na dristwch a phiti, wrth gwrs. Ond mae \u2018na hefyd hiraeth poenus, chwerwfelys pan dwi’n meddwl am y cysur paradocsaidd ro’n i’n ei deimlo yng nghanol yr holl boen \u2018na. Mae mor anhygoel o hawdd dweud wrth rywun sy’n cael trafferth gyda salwch meddwl: “Nagwyt ti\u2019n cas\u00e1u bod fel hyn? Pam na wnei di jyst ceisio gwella?’ Ond dyw hi byth mor syml \u00e2 hynny. Ro\u2019n i mewn poen aruthrol, cymaint felly nes ei bod hi’n llawer haws suddo na gwneud yr ymdrech i godi \u2018n\u00f4l ar fy nhraed. Felly, ro\u2019n i\u2019n gaeth am beth oedd yn teimlo fel tragwyddoldeb.<\/p>\n Ac yn hynny, roedd \u2018na ddewrder cynhenid. Mae unrhyw un<\/em> sy’n ymgodymu \u00e2 chrafangau hollgynhwysol salwch meddwl yn gwisgo mantell gynhenid o ddewrder.<\/p>\n Ond nid dyna pam dwi’n disgrifio fy hun yn ddewr. Dwi’n cadw’r gair hwnnw ar gyfer y foment y sylweddolais nad dewrder oedd anwybyddu\u2019r sefyllfa a thwyllo fy hun \u2018mod i\u2019n “iawn.” Yn hytrach, dwi\u2019n credu mai fy moment ddewraf oedd cydnabod \u2018mod i wedi colli rheolaeth ac estyn allan am help,\u00a0 dysgu i beidio beio fy hun am rywbeth nad oeddwn i wedi gofyn amdano,\u00a0 sylweddoli nad yw gwellhad byth yn daith linellol, yn symud mewn llinell letraws fach daclus tuag i fyny. Gwnaeth fy newrder ddweud celwydd wrtha i trwy adael i\u2019m clwyfau meddyliol a chorfforol wella, heb deimlo’r angen i’w hailagor. Dewrder oedd cydnabod nad oedd angen i mi brofi fy nhrafferthion i unrhyw un, gan eu bod yn ddilys dim ond trwy eu bodolaeth. Dyna pam dwi\u2019n fy ngalw fy hun yn ddewr.<\/p>\n Ond nid dyna’r ateb roedd fy nheulu estynedig yn chwilio amdano, felly dywedais wrthynt ei fod gan \u2018mod i wedi taro fy mys troed unwaith heb grio. Wedi’r cyfan, dwi ddim yn teimlo\u2019r angen bellach i eraill gydnabod math o ddewrder na fyddent byth yn ei ddeall.<\/p>\n Am yr awdur:<\/strong><\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/blogs.cardiff.ac.uk\/wolfsonyoungpeople\/wp-content\/uploads\/sites\/586\/2023\/09\/Youth-mental-health-day-JAden-2023.png\")
Helo, fy enw i yw Jaden! Dwi’n 17 mlwydd oed ac yn wreiddiol o India ond wedi fy lleoli yn yr Emiradau Arabaidd Unedig. Mae fy iechyd meddwl yn rhywbeth dwi wedi cael trafferth ag ef ers amser maith, ac wrth i mi ddechrau codi\u2019n araf i\u2019m traed unwaith eto, dwi’n hynod angerddol am ddefnyddio fy ngorffennol fel angor i helpu a chefnogi eraill sy’n mynd trwy’r un peth, gobeithio. Ar hyn o bryd dwi yn fy mlwyddyn olaf yn yr ysgol uwchradd ac yn bwriadu astudio naill ai seicoleg addysgol neu Saesneg iaith yn y brifysgol. Dwi\u2019n awdur uchelgeisiol a dwi\u2019n gobeithio gwneud gwahaniaeth yn y byd yma ryw ddydd. Dwi\u2019n caru darllen, ysgrifennu, chwarae’r piano a\u2019m c\u0175n!<\/figure>\n